เกมจำลองการค้าขายริมถนน

เจ็ดคืน หนึ่งรถเข็น กับผัดไทยจานละไม่กี่สิบบาท

เลือกหัวมุมถนน ตั้งราคา เตรียมของให้พอดี แล้วยืนหน้ากระทะตั้งแต่บ่ายสามโมงถึงห้าทุ่ม คิวตอนหกโมงเย็นยาวเกินกำลังผัดเสมอ ฝนตกได้ทุกเมื่อ และเทศกิจก็รู้ว่าคุณจอดอยู่ตรงไหน

เป้าหมายของสัปดาห์
เก็บให้ถึง ฿25,000

เงินมัดจำเซ้งห้องแถว — พอถึงแล้วก็ไม่ต้องเข็นอีก

ทุนตั้งต้น
฿6,000
เวลาที่มี
7 คืน
เวลาขายต่อคืน
15:00 – 23:00

ทุกอย่างในเกมนี้เดินด้วยแบบจำลองจริง — คนเดินผ่านรายชั่วโมง ความยืดหยุ่นของราคา คิวและความอดทน ต้นทุนวัตถุดิบ ของเหลือทิ้ง และความเสี่ยงถูกจับ ไม่ใช่ตัวเลขสุ่มลอยๆ

คืนที่
1 จาก 7
เงินสด
฿6,000
ชื่อเสียง
50/100
ของค้างตู้แช่
0 จาน
ความคืบหน้าสู่เป้าหมาย฿6,000 / ฿25,000
  1. เตรียมของ
  2. ขายจริง
  3. ปิดบัญชี

เลือกหัวมุมที่จะไปจอด

แต่ละที่คนเดินผ่านคนละเวลา จ่ายคนละราคา และรอคิวได้ไม่เท่ากัน

ตั้งราคาต่อจาน

ขึ้นราคาแล้วกำไรต่อจานดีขึ้น แต่คนซื้อน้อยลงเร็วกว่าที่คิด

฿65ราคาที่คนแถวนี้รับได้: ฿70
฿25฿130
คนที่น่าจะอยากซื้อ
90 จาน
ผัดได้สูงสุดทั้งคืน
128 จาน

ถ้าจำนวนคนที่อยากซื้อมากกว่าที่ผัดไหว ส่วนที่เกินคือคิวที่จะเดินหนี

เตรียมของกี่จาน

ของที่เหลือตอนปิดร้านคือเงินที่ทิ้งไปเฉยๆ ถ้ายังไม่มีตู้แช่

90จาน
ค่าวัตถุดิบคืนนี้
฿1,980
ค่าที่ + แก๊ส + ค่าแรง
฿440
ต้องขายให้ได้อย่างน้อย
38 จาน

ลงทุนกับรถเข็น

ซื้อครั้งเดียว ใช้ได้ทุกคืนที่เหลือ — เลือกให้ตรงกับคอขวดของคุณจริงๆ

  • เตาที่สอง

    ฿3,500

    ผัดได้เพิ่มอีก 5 จานต่อ 15 นาที — ทางเดียวที่จะรอดคิวหกโมง

  • ลูกมือ

    ฿2,800

    อีก 4 จานต่อ 15 นาที แลกกับค่าแรง 350 บาททุกคืนที่ออกร้าน

    ฿350 ค่าแรง / ต่อคืน

  • ตู้แช่

    ฿4,200

    ของที่เหลือ 60% เก็บขายคืนถัดไปได้ แทนที่จะทิ้งทั้งหมด

  • ป้ายไฟหน้าร้าน

    ฿1,800

    คนเห็นร้านจากไกลขึ้น คนแวะเพิ่มขึ้น 12%

  • ใบอนุญาตแผงลอย

    ฿5,000

    เทศกิจมาน้อยลงมาก และไม่สั่งเก็บร้านกลางคัน — เตือนแล้วจบ

  • ถังแก๊สสำรอง

    ฿900

    แก๊สหมดกลางคืนแล้วต่อถังใหม่ได้ทันที ไม่ต้องหยุดขาย

  • ไปรับของตลาดไท

    ฿2,200

    ต้นทุนวัตถุดิบลดจาก 22 เหลือ 17 บาทต่อจาน

ปากซอยอารีย์ · ฿65 · 90 จาน · −฿1,980

เบื้องหลังตัวเลข

เกมนี้ไม่ได้สุ่มผลลัพธ์ทิ้งไว้เฉยๆ ทุกคืนคำนวณทีละ 15 นาที รวม 32 ช่วง และทุกตัวเลขที่เห็นบนหน้าจอมาจากสี่ขั้นตอนนี้

  1. 1 · คนเดินผ่าน

    แต่ละหัวมุมมีเส้นโค้งคนเดินผ่านของตัวเองรายชั่วโมง แล้วเกลี่ยลงในทุกช่วง 15 นาที ปากซอยอารีย์พุ่งทีเดียวตอนหกโมง ทองหล่อเพิ่งตื่นตอนสามทุ่ม

  2. 2 · กี่คนที่หยุดซื้อ

    ฐาน 16% คูณด้วยเส้นโค้งราคาแบบโลจิสติก (ตั้งราคาเท่าที่แถวนั้นรับได้ = ครึ่งหนึ่งยังซื้อ) แล้วคูณด้วยคู่แข่ง ชื่อเสียง ป้ายไฟ ฝน และกระแสรีวิว

  3. 3 · คิวหน้ากระทะ

    เห็นคิวยาวเกินขีดก็เดินผ่านไปเลย ต่อคิวแล้วรอเกินความอดทนก็ทิ้งคิว กระทะผัดได้เท่าที่ผัดได้ — นี่คือคอขวดจริงของคืนหกโมงเย็น

  4. 4 · ปิดบัญชี

    ยอดขาย ลบวัตถุดิบทั้งหมดที่ซื้อ (ไม่ใช่เฉพาะที่ขายได้) ลบค่าที่ ค่าแก๊ส ค่าแรง และค่าปรับ ของเหลือกลายเป็นขยะ เว้นแต่มีตู้แช่

คนเดินผ่านของทั้งสี่หัวมุม

15:0019:0023:00

แกนนอนคือเวลา 15:00 ถึง 23:00 · แกนตั้งคือคนเดินผ่านต่อชั่วโมง

  • ปากซอยอารีย์
  • หน้าโรงเรียน บางกะปิ
  • ตลาดนัดรถไฟ รัชดา
  • หน้าผับ ทองหล่อ

ขึ้นราคาแล้วเสียลูกค้าไปเท่าไร

฿0฿70฿140

เส้นโลจิสติกของแต่ละหัวมุม — จุดกึ่งกลางคือราคาที่แถวนั้นรับได้

  • ปากซอยอารีย์
  • หน้าโรงเรียน บางกะปิ
  • ตลาดนัดรถไฟ รัชดา
  • หน้าผับ ทองหล่อ
แผงผัดไทย
สร้างโดย The Duck Dose
กลับไปหน้าโปรเจกต์

ตัวละคร สถานที่ ราคา และตัวเลขทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติเพื่อการสาธิต ไม่ใช่คำแนะนำทางธุรกิจ